به نام بخشندگیت

خدایا...خدایا...

این بارهم فقط برای تو مینویسم...در این شب تاریک... در این تنهایی پرتکرار

جز تو مرا یاری...سروری...عشقی نیست...

و بزرگترین خواسته ی من از تو این است که به این جز تو وجودی اضافه نشود...

خدایا..همواره از دردهایم...از سختی هایم...از غم هایم...از آرزوها و شادی هایم....

برای تو نوشته ام...در دلم..در ذهنم ...بر روی کاغذ...یا در این مکان امن

پروردگارا تو خود میدانی که من سخت به تو وابسته ام.... این وابستگی دیوانه وار فقط مختص توست.

چرا که میدانم کمالی بالاتر از تو و هیچ راهی بعد از تو وجود ندارد...تمام شادی ها...غم ها و آرزوها به

تو میرسند....و این عادلانه ترین قانون دنیا برای همه ی موجودات است...

برای همه ی کسانی که با اندیشه ی تو زندگی می کنند.... و برای کسانی که مظلوم واقع شده اند...

خدایا....تو برای من همواره عین مهربانی بودی...واژه ی مهربانی برای من...مساوی توست...و هر

چیزی که رنگ آنرا داشته باشد فقط و فقط ذره ای از رافت توست...

خدایا...من بارها و بارها به کسانی که عاری از هر گناه و خطایی هستند...که هرگز باعث رنجش تو

نشدند...غبطه میخوردم و میخورم...من غبطه میخورم به کسانی که در قلبت بهترین جایگاه را دارند...

چرا که میدانم تنها قلب تو ارزش زیستن دارد...چرا که میدانم بعد از مرگم قطعا حضور تو را بهتر درک

خواهم کردو افسوس لحظاتی را خواهم خورد که در خدمت قلبت نبودم....

من از حسرت آن روز سخت بیمناکم...

از حسرت روزی که تو باشی و من....و نگاهی شرمسار...و وجودی پر از افسوس

خدایا...مرا ببخش...بخاطر آنچیزی که هستم.... بخاطر همه چیز

مرا بخاطر تلاشهای حتی نافرجامم ببخش...بخاطر اشکهای صادقانه و پنهانم...

هر چند در عمل جز سیاهی و زشتی نیافریدم....

خدایا من بسیار کوشیدم و می کوشم تا رنگ تو را بگیرم....اما بسیار سخت است...

مرا ببخش بخاطر این اعتراف تلخ...بخاطر این ناتوانی

پروردگارا....من واقعا نمیدانم تو کیستی و چگونه ای...

چرا که ذهن و روح و وجود کوچک و حقیرم را چه به درک و شناخت بزرگی چون تو...

اما ای کاش همانی باشی که من سالهاست در دل و ذهنم گنجانده ام...

ای کاش بعد از مرگم هم تو را اینگونه بیابم...چرا که به این حس خو کرده ام....و از تو یاری قدیمی

ساخته اممرا ببخش بخاطر این آرزو!

خدایا مرا ببخش....مرا ببخش...مرا ببخش...