مولانا

ای عشقان، ای عاشقان، پیمانه را گم کرده ام زان می که در پیمانه ها اندر نگنجد خورده ام

مستم ز خمر " من لدن" رو محتسب را غمز کن مر محتسب را و تو را هم چاشنی آورده ام

ای پادشاه صادقان، چون من منافق دیده ای؟ با زندگانت زنده ام، با مردگانت مرده ام

با دلبران و گلرخان، چون گلبنان بشکفته ام با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای نان طلب، در من نگر، والله که مستم بی خبر من گرد خنبی گشته ام، من شیره ی افشرده ام

مستم، ولی از روی او، غرقم، ولی در جوی او از قند و از گلزار او چون گلشکر پروده ام

روزی که عکس روی او بر روی زد من فتد ماهی شوم، رومی رخی، گر زنگی نو برده ام

در جام می آویختم، اندیشه را خون ریختم با یار خود آمیختم زیرا درون پرده ام

آویختم اندیشه را، کاندیشه هشیاری کند زاندیشه بیزاری کنم، ز اندیشه ها پژمرده ام

دوران کنون دوران من، گردون کنون حیران من در لامکان سیرانِ من، فرمان ز قان آورده ام

در جسم من جانی دگر، در جان من قانی دگر با آنِ من آنی دگر، زیرا به آن پی برده ام

گر گویدم:" بیگاه شد رو رو، که وقتِ راه شد" گویم که "این با زنده گو، من جان به حق بسپرده ام"

خامش که بلبل باز را گفتا: "چه خامش کرده ای؟"

گفتا:" خموشی را مبین در صیدِ شه صد مرده ام"